Jetinjectoren maken naaldvrije insulineafgifte mogelijk. Het doel van de studie was om de verdraagbaarheid en apparaatvoorkeur van subcutane insuline aspart toediening via jetinjector te vergelijken met peninjectie in een open-label, gerandomiseerde, crossover pilotstudie.

In deze kleine pilotstudie waren de apparaten vergelijkbaar wat betreft glucose-excursie in het gebied onder de glucoseconcentratie-tijdcurve gecorrigeerd voor de basale glucosewaarde en in insulineabsorptie. De apparaten waren vergelijkbaar wat betreft de voorkeur van de deelnemers en de relatieve injectiepijn.

Er werd geconcludeerd dat subcutane jetinjectie van aspartinsuline goed werd verdragen.

Clamp-studies hebben aangetoond dat de opname en werking van snelwerkende insuline sneller zijn bij injectie met een jetinjector dan bij toediening met een conventionele pen. Om te bepalen of deze farmacokinetische veranderingen ook voorkomen bij patiënten met diabetes en of ze de postprandiale glucoseregulatie verbeteren, werd een vergelijking gemaakt van de farmacologische profielen van insulinetoeiening via jetinjectie versus conventionele insulinepen na een gestandaardiseerde maaltijd bij patiënten met type 1 of type 2 diabetes.

De resultaten toonden aan dat insulinetoeiening via jetinjectie leidde tot een kortere tijd tot het bereiken van het piekplasma-insulineniveau en een verminderde hyperglycemische belasting tijdens het eerste uur vergeleken met conventionele toediening. Jetinjectie verminderde echter niet significant de hyperglycemische belasting gedurende de daaropvolgende periode van 5 uur. Er was geen aanwijzing dat de jetinjector anders presteerde bij patiënten met type 1 en type 2 diabetes.

Er werd geconcludeerd dat de aanzienlijk snellere insulineopname na toediening met de jetinjector resulteerde in een significante, zij het bescheiden, afname van postprandiale hyperglykemie bij patiënten met type 1 en type 2 diabetes. De verbeterde vroege postprandiale glucoseregulatie kan met name voordelig zijn voor patiënten die moeite hebben om postprandiale glucosepieken te beperken.

In een euglycemische glucoseklemstudie met gezonde vrijwilligers werd aangetoond dat het gebruik van jetinjectoren, in plaats van conventionele pennen, de tijd-actieprofielen van snelwerkende insuline-analogen aanzienlijk verbeterde. Hier werd onderzocht of dergelijke profielen werden beïnvloed door de body mass index (BMI) en gerelateerde gewichtparameters door insulinetoevoer via jetinjectie te vergelijken met die via conventionele pen in subgroepen gedefinieerd door BMI, taille-heupverhouding, tailleomtrek en insulinedosis.

Na conventionele toediening traden de piektijden van insulinespiegels (T-INSmax) 31,1 [95% betrouwbaarheidsinterval (BI) 13,7–48,5] minuten later op en de tijd tot maximale glucosebehoefte (T-GIRmax) 56,9 (95% BI 26,6–87,3) minuten later bij meer obese (BMI > 23,6 kg/m2) dan bij slanke proefpersonen (BMI < 23,6 kg/m2). Daarentegen waren T-INSmax en T-GIRmax vergelijkbaar bij proefpersonen met een hoge en lage BMI wanneer insuline werd toegediend via jetinjectie.

Er werd geconcludeerd dat het gebruik van jetinjectie voor insulinetoevoer vooral voordelig kan zijn voor personen met een hoger lichaamsgewicht.

De klinische onderzoeken van InsuJet, uitgevoerd door een gerenommeerd Nederlands academisch ziekenhuis, waren bedoeld om het farmacologische profiel van toediening van insuline aspart via jetinjectie te vergelijken met dat van conventionele insulinepennen.

De resultaten toonden aan dat de tijd tot maximale GIR aanzienlijk korter was wanneer insuline met de jetinjector werd geïnjecteerd, vergeleken met conventionele pen-toediening. De tijd tot piek insulineconcentratie was eveneens verkort en de piek insulineconcentraties waren verhoogd. Toediening van insuline met de jetinjector verkortte de tijd tot 50% glucoseverwerking. Er werden geen verschillen gemeten in maximale GIR, totale insulineabsorptie of totale insulinewerking tussen de twee apparaten.

De conclusie was dat toediening van insuline aspart via jetinjectie de insulineabsorptie verbetert en de duur van de glucoseverlagende werking verkort. Dit profiel lijkt meer op het patroon van endogene insulinesecretie en kan helpen om een betere insulinebedekking bij maaltijden en correctie van postprandiale glucosepieken te bereiken.